Langs Haagse powervrouwen met Eastpak – Deel 2

IMG_2208.JPG

Vandaag was het Internationale Vrouwendag: de aanleiding voor Eastpak om, naast de nieuwe She Wears-collectie, inspirerende Haagse vrouwen centraal te zetten rond. Afgelopen donderdag nam Eastpak ons mee op tour, lees hier deel twee van het verslag.

Ik heb er al een onwijs toffe halve dag op zitten, zoals je in het eerste deel hebt kunnen lezen. Na de lunch ploffen we onze kontjes weer op de zachte zadels van onze lowriders, en cruisen we richting het Hollands Spoor. Hier komen we bij LhGWR: Lief hertje Grote Witte Reus. Ik fiets dagelijks langs dit bord, maar ik heb nog nooit bekeken wat het was.

Het blijkt van binnen een héél toffe designwinkel te zijn! Er is ook de mogelijkheid voor kunstenaars om werk tentoon te stellen of te projecteren in de donkere ruimte. De eigenaresse met hertenogen en de grote eigenaar met wit haar streven de ideële kunstenaarsgedachte na, maar wilden ook de commercie opzoeken met hun onderneming. En op deze plek, midden in de stationsbuurt lukt dat ze heel goed: het is niet een standaard locatie voor een galerie, en dat zorgt nog wel eens voor aanloop van bijvoorbeeld Marokkaanse jongeren die anders niet snel in aanraking zouden komen met deze vorm van kunst en design.

Dan volgt een indrukwekkend bezoek aan De Achterban. Vrijwilligers zorgen op Internationale Vrouwendag voor een vrouwenverwenmiddag voor Haagse dak- en thuislozen. We horen ook het verhaal van Linda, die ervoor kiest om op straat te slapen. “Na deze verwendag zien mensen me weer staan, ik ben fris en mensen houden dan de deur weer voor me open. Dat gevoel van dat ik er weer toe doe draag ik heel lang met me mee.” Ik zie kettingen liggen die mensen hebben gedoneerd en die aan het eind van de dag worden gegeven aan de vrouwen. Wat een onwijs mooi initiatief vind ik dit!

Nog helemaal onder de indruk van de verhalen die ik net heb gehoord, vertrekken we weer. Ik vind het een beetje wrang: de club meiden waar ik mee ben, lijken het ogenschijnlijk allemaal goed voor elkaar te hebben. We hebben allemaal een erg mooie nieuwe Eastpak om ons arm met wat goodies erin, terwijl anderen in deze stad niets hebben. Ik vind niet dat ik om die reden niet mag genieten van luxe, maar ik vind wel dat we met zijn allen ons vaker mogen bewustzijn van andere vrouwen, en dat zij niet altijd het comfortabele leven wat wij hebben. Daarom ben ik de Achterban dankbaar voor het verhaal, volgend jaar help ik graag mee met dit initiatief.

Na een rit in een bus uit 1958 komen we aan op het Scheveningse strand, waar we alle strandtenten in aanbouw zien. Gelukkig gaan we het F.A.S.T. Surfdorp bezoeken, een van de best bewaarde Scheveningse geheimen. We luisteren naar het echte ‘hang loose’ ondernemersverhaal van Daphne, die strandtent/surfschool Aloha runt. Wat bizar, eerst gaf ze als hoge manager in de filmwereld handjes aan Richard Gere en Halle Berry, nu gebruikt ze die klauwen om haar strandtent op te bouwen. Goed nieuws: haar Aloha is een van de 6 strandtenten die permanent mag blijven staan!

Dan verschijnt Boozy ten tonele, en draagt zijn Haagse gedicht voor. Altijd genieten! “Duh Haag, het zou godverdomme de hoofdstad motten wezuh!!!” schreeuwt ‘ie het uit.

Met wat harinkjes achter mijn kiezen, weggeslobberd met een Kompaanbiertje, moeten we alweer vaart maken om de volgende powervrouw te ontmoeten. De buschauffeur zet ons af bij de P die overdag niet opvalt, maar in het donker in zijn kleurige hoedanigheid des te meer: we zijn bij het Paard, de mooiste poptempel die er is.

Majel is de directrice van het Paard. “Ik ben hiervoor helemaal doorgezaagd” zegt ze: na assessments, opdrachten en intelligentietesten bleek dat ze geschikt was voor de functie na 15 jaar programmeren. Majel wil mensen gelukkig maken met muziek, en wanneer de zalen vol zijn, betekent dat 1100 genietende mensen in de grote zaal, en 300 in de kleine. En dat komt neer op 150.000 bezoekers per jaar! Terwijl ze dit vertelt, loodst ze ons door de hele backstageruimte, en we eindigen haar rondleiding bizar kicke: bij Haagse Sven Hammond op het podium, die ons een voorproefje geeft op zijn optreden later die avond!

De een-na-laatste stoere dame die we ontmoeten is Lisette, de directrice van het naastgelegen Humanity House. Zij heeft dit bijzondere museum in vier maanden van bouwval tot hetgeen gemaakt wat het nu is. In dit ‘huis’ kun je voelen hoe het is om een vluchteling te zijn. Het is heel angstaanjagend, indrukwekkend en kippenvelveroorzakend. Je kunt het je natuurlijk nog steeds niet voorstellen, maar je krijgt er wel een beeld bij.
In dit Humanity House heb ik trouwens vorig jaar de Open Air Cinema bezocht, wat ábsoluut een aanrader is!

Rond 16:00 is het tijd voor de laatste lady van de tour. Fleur is de komische eigenaresse van het jenever- en likeurhuis Van Kleef, om de hoek van het Paard. Als ze begint met haar verhaal, hebben we al twee likeurtjes over het tongetje laten glijden. Fleur steekt van wal en krijgt de lachers op de hand met haar uitleg over jenever, dat je volgens haar vroeger als allround medicijn kon gebruiken. Ook krijgen we het eerste telefoonboek ooit te zien, Van Kleef had het eerste telefoonnummer. “En daar drinken we op!” en het zoveelste likeurtje gieten we in onze mik.

Toen ze deze zaak aantrof, was er geen gevulde fles te bekennen, alleen de recepten waren bewaard gebleven. Die recepten uit de negentiende eeuw bevatten natuurlijk geen geur-, kleur- en smaakstoffen, en zo is het brouwsel vandaag de dag nog steeds puur. “We kunnen je na wat likeurtjes wegdragen met een steekkarretje, maar de volgende ochtend heb je géén hoofdpijn. Dit heb ik zelf proefondervindelijk vastgesteld.” Ik mag haar wel, die Fleur. Ze heeft iets elitair Haags over zich, maar met haar humor staat ze haar mannetje in deze zaak. Dan beveelt ze ons alle 136 smaken drank te proeven en in een noodvaart gaan de likeurtjes over de toonbank. Ik vraag naar haar favoriet. Ze glimlacht, haar hard gaat onder de toonbank. “Hou je van whiskey?” Ik knik, en daar komt de beste drank komt tevoorschijn.

We praten met zijn allen nog na over deze dag. Wat was het gaaf. Wat was het goed georganiseerd door Eastpak en Maureen van Back To Back PR. Wat heb ik toffe Haagse plekken gezien. Onbekende plekken die me verrasten, en bekende plekken die me een trotse Haagse inwoner maken. Maar bovenal: wat ben ik trots om een vrouw te zijn. De meest uiteenlopende en inspirerende powerchicks van vandaag hebben me dat doen beseffen. Ik hoop dat jij je met deze voorbeelden beseft dat in een wereld die lijkt geregeerd te worden door mannen je als vrouw een mooie stempel kunt drukken, groot of klein. Sta daar niet alleen bij stil op de Internationale Vrouwendag, weet dat het niet zomaar een lekker bekkende zin is als je Beyoncé weer eens meezingt:
Who run the world? Girls!

M’n nieuwe Eastpak-tas, die voor mij figuurlijk gevuld is met inspiratie en girl power. Ik draag ‘m met trots!

Ik ben erg benieuwd naar jouw reactie naar aanleiding van mijn blog. Laat hem hieronder achter!

  • Daphne

    Leuke nieuwe plekjes in DH, ga ik ook eens een tourtje langs maken!