Vormidable op het Lange Voorhout: indrukwekkende kunst en betaalde gevangenschap

Kunst op het Lange Voorhout

Op het Lange Voorhout (is het nu Vóórhout of Voorhóut?) was ik vorig jaar al onder de indruk van alle kunst. Ik kon dus niet wachten om ook deze zomer naar Vormidable te gaan. Het was weer mooi en indrukwekkend tegelijk. Bekijk mijn foto’s en lees meer over mijn opsluiting…

Ik loop via het Escher-museum naar de beeldententoonstelling. Helaas zijn er wat werkzaamheden aan de weg, waardoor het normaal zo mooie stuk Den Haag nu een beetje overhoop ligt. Met Hotel Des Indes aan mijn rechterhand start ik met de expo van Vlaamse kunstenaars.

vormidable

Bij elk werk staat een toelichting. Leuk, ook wordt er telkens een quizvraag gesteld, waarvan je het antwoord in een app kunt vinden! Ik besluit echter offline te blijven, heb even geen zin in gebliep in mijn hand en hassle aan mijn hoofd op deze ontspannen avond.

kunst lange voorhout

De eerste paar stukken doen niet veel met me. Ik hou juist van kunstwerken die spelen met de ruimte, waar een emotie zit of stukken die indruk maken door hun grootsheid.

Soms vinden mensen kunst kijken saai. Dat begrijp ik wel. Ik maak het juist altijd interessant door te raden naar wat ik precies zie: van welk materiaal is dit gemaakt? Wat moet het voorstellen? Speelt dit in op een bepaalde actualiteit? Wat is de reden van dit werk?

Zo ook deze meterslange oranje sliert. Ik kijk eerst, zonder de toelichting te lezen. Is het een soort boomwortel? Een speelse springveer?

Ik hoor mezelf hardop “Ohhh!” zeggen als ik lees dat het ’t woord landscape is. En inderdaad, vanaf een bepaalde hoek is het me ineens duidelijk. Die bordjes bij kunst zijn helemaal zo overbodig nog niet!

Dan loop ik tegen een stalen constructie van een vierkante meter aan. Het is een gevangenis. Het bordje vertelt me dat ik opgesloten wordt na inworp van een euro. Zou ik écht opgesloten worden? Wat maakt mij het uit, ik doe het gewoon. Yolo. (die kreet kan eigenlijk echt niet meer, hè?)

De euro wordt ingeslikt, de deur gaat open, ik ga zitten. En de deur sluit voor mijn neus. Daar zit ik dan.

Mijn hart klopt sneller en ik krijg een benauwd gevoel, ondanks dat er best veel ruimte tussen de tralies zit. De vijf gevangen minuten duren een eeuwigheid, mijn zintuigen worden sterker. Ik voel ineens een windje en besef me dat ik nergens heen kan, terwijl fietsers voor m’n neus fietsen. Dit is het gevoel van gevangenisleven. Heftig.

Voorbijgangers denken dat ik bij het kunstwerk hoor. Er wordt een foto van me gemaakt en gegrapt om er nog een euro bij te gooien, zodat de deur nog even dicht blijft. Ik lach, maar hell no, liever niet zeg. Van deze Belgische kunst krijg ik het Spaans benauwd.
Een oudere dame vindt het zielig en blijft naast me staan om de laatste minuten af te tellen. Samen vieren we dat ik weer op vrije voeten sta.

Als ik verder loop, sta ik stil bij een omgevallen beeld van een man. Dit beeld verwijst overduidelijk naar Lenin en Hoessein.

Hé, een kas. Als Westlandse slaat mijn hart over van dit glazen stuk trots. Maar wát een lucht als ik binnen treed, een heftige stank! Ik lees dat de auto de geur van een Toscaans landschap moet uitstoten. Als dat zo is, laat ik mijn gedroomd tripje door dit Italiaanse gebied wel even voor wat het is.

Ik houd wel van het grootste gebaar merk ik als ik het enorme metalen stuk zie. Het vormt een soort palmboom, alleen wuift hij niet, maar zit juist ijzersterk in elkaar.

En dan dit gele ding. Ik weet niet wat het is, maar het is superspeels. Ik lees dat de kleur geel verwijst naar een stadium in de alchemie waarin nieuw leven uit dode materie ontstaat. Kijk, dat soort weetjes achter kunst: daar hou ik van!

Waar vorig jaar twee overweldigende voetballers aan het einde pronkten, staat nu een uil van immense proporties. Je kunt in zijn schoot gaan zitten, waardoor je je beschermt voelt door dit beest. Of je laat je hondje er in zitten en maakt er een foto van. Kan natuurlijk ook.

Ik raad je echt aan om nog voor 30 augustus een bezoekje te brengen aan het Lange Voorhout, en neem een euro mee voor de kooi. Zet ook je telefoon uit, om even maximaal van de kunst en de fijne laan te genieten. Kijk om je heen, naar boven, kijk naar anderen om je heen. Dan is het echt een feestje om hier te lopen!

Vormidable
t/m 30 augustus op het Lange Voorhout