Klamme handjes en knikkende knieën bij de Klimmuur

Zin in een actieve middag? Ga eens een middag klimmen bij De Klimmuur in De Uithof. Ik nam onlangs weer eens een lesje en was benieuwd of ik het nog een beetje in mijn handen had. En dat viel flink tegen…

IMG_1732.JPG

Op zaterdag had ik met wat vrienden afgesproken om te klimmen bij de Klimmuur op de Uithof. Wybe, een vriend van ons, is kliminstructeur en had tijd gereserveerd om ons een lesje te leren.
Om kwart voor vier kom ik de klimzaal binnen en bestel ik een theetje plus een tosti. Je zal bovenin een hongerklop krijgen… Nee, dat ben ik liever voor.
Na ons kopje thee moeten we onze klimgordel aandoen. De mannen uit onze vriendengroep lachen wat zenuwachtig, in dit spannende strakke tuigje wordt niks meer aan de verbeelding overgelaten. Een schrale troost: voor vrouwen kleedt het ook niet bepaald af.

IMG_1737.JPG

Wybe legt alles duidelijk uit: hoe je de touwen met het het zekeringsapparaat aan jezelf moet bevestigen en hoe je de carabiner, de haak waaraan je touwen bevestigt, dubbel dicht maakt. Het touw straktrekken moet in vijf ingewikkelde stappen. Ik heb vroeger gejazzballet en dus weinig moeite met een nieuwe choreografie, maar de mannelijke newbies hebben deze dans niet 1, 2, 3 onder de knie en oefenen daarom nog een paar keer extra.

IMG_1733.JPG

We luisteren aandachtig en knopen in ons oren: BLOK betekent: stop, ho, ik kap ermee. Op dat moment moet de zekeraar beneden in het touw gaan hangen en telkens een beetje vieren. Ondertussen komen de zenuwen een beetje op: het is niet zozeer de hoogtevrees, maar meer de faalangst. Straks lukt dit me totaal niet en sta ik op twee meter hoogte al BLOK te gillen…

IMG_1739.JPG

We beginnen in twee groepjes van 3 personen, om er even in te komen. Ik zie tig verschillende kleuren greepjes, Wybe heeft verteld dat ik een kleur moet volgen. Elke route heeft een cijfer, hoe hoger het cijfer, hoe moeilijker de klim. Laten we starten met de simpele klim met het cijfertje 3. Als we per twee personen klimmen, ga ik over naar de 4.

IMG_1736.JPG

Ik dacht bij mijn eerste paar keer klimmen dat ik het best aardig deed, totdat ik zie dat de rest minstens twee keer sneller gaat. Hoe kan dat?! Het zweet staat me nu al op mijn voorhoofd en rug! Ik vind het loodzwaar en m’n armen trillen wat af. Klamme zweethanden erbij en ik weet zeker dat ik het plafond niet ga aanraken.
Dan krijg ik de tip om niet teveel met mijn armen te klimmen, maar het juist uit mijn benen te halen. Dat deed ik inderdaad niet, ik trek mezelf telkens omhoog waardoor het juist niet makkelijker gaat. Maar hoe doet iedereen dat? Die blokjes zijn zo klein om op te staan, en het blokje erna lijkt meters verder. Dat lukt me met mijn kabouterlengte nauwelijks.

IMG_1734.JPG

Ik moet en ik zal boven komen, kosten wat kost. Terwijl ik om me heen pro’s naar boven zie kruipen alsof zwaartekracht niet bestaat, zit ik me helemaal stuk te bijten op deze lullige 4-route. Ik krijg interne kortsluiting: alle scheldwoorden gaan door mijn hoofd, ik zal dit toch potjandoossie ook kunnen! Dan neem ik blinde risico’s en vergeet ik in mijn klimwoede alle rust en tactiek, waardoor ik niet veel later in de lucht bungelde aan mijn touwtje. Ohja, BLOK is nu zeker te laat?

IMG_1738.JPG

Grmbl. Dit kan ik dus niet. Na veel pogingen geef ik het op en loop ik met een rode boei en compleet verzuurde armen naar de tafel, waar de rest al aan het bier zit. Mijn armpjes kunnen niks meer. Een biertje hijsen lukt me dan gelukkig nog wel net.

IMG_1735.JPG

Ondanks al mijn gemopper en mijn kansloze missie om het puntje van deze Haagse Mount Everest te halen, heb ik het wel weer prima naar mijn zin gehad. Oefening baart kunst zeggen ze, dus misschien moet ik overwegen wat vaker de blokjes vast te houden. Maar eerst even een paar dagen een horizontaal leven leiden en zo mijn zere armen laten bekomen van dit klautergeweld.

De Klimmuur – Uithof Den Haag
Jaap Edenweg 10
Maandag t/m vrijdag: 13:00 – 22:30
Zaterdag: 10:00 – 22:30
Zondag: 11:00 – 22:30