Vijf sterren voor de Hoftrammm

Begin augustus hadden we gereserveerd, en na twee maanden mochten we dan eindelijk instappen in de Hoftrammm. Ik doe graag een uitgebreid verslag van deze culinaire trip. Ben je van plan binnenkort te gaan, en wil je geen foodspoiler? Lees dan niet verder en neem gewoon van mij aan: you’re gonna love it!

Hoftrammm

Om kwart voor zes staan mijn ouders, zussen en ik te wachten bij de Grote Kerk, wat onhandig wiebelend met onze hakken op de kinderkopjes (op mijn vader na natuurlijk). Weken geleden stond ik hier ook, om een menukaartje te halen welke we cadeau gaven aan mijn zus. In de tussentijd heb ik de luxe ogende tram vaak zien staan. Ook zag ik de tram vaak voorbij rijden als ik zat te borrelen bij Berlage. Dan zag ik genietende mensen zitten, sommigen vrolijk hoffelijk zwaaiend naar buiten. En nu is het dan onze beurt!

Eten in de tram in Den Haag

Daar komt de tram, netjes op tijd. Ik heb het nooit zo op het openbaar vervoer, maar voor dit chique exemplaar maak ik graag een uitzondering. Initiatiefnemer Bobby van Galen verwelkomt buiten alle gasten en vertelt mijn zussen, ouders en mij dat wij aan tafel 11 en 15 zitten: een tweepersoons en een vierpersoons naast elkaar. We stappen de tram in en lopen langs tafeltjes en door de keuken naar het tweede gedeelte van de tram. Wat is het mooi! De luxe houten vloer, mooie witleren zitjes, het heeft echt niks meer weg van de smoezelige rode HTM-trams. 11 en 15, het staat subtiel op de zijkant. We nemen plaats, pakken de glazen die staan in een op maat uitgesneden belicht stukje tafel – want: geen omvallend spul in de bumpy bochten – en proosten al snel met de prosecco op de 30e verjaardag van mijn zus.

IMG_1449.JPG

Bobby verwelkomt ons nu de tram nog stil staat. Het wordt alweer de 87e rit van de Hoftrammm, maar Bobby geniet duidelijk nog elke keer van zijn rijdende droom die werkelijkheid is geworden. Respect hoor, sinds 2011 heeft hij hier zijn tanden in gezet, en na drie jaar staat hier een restaurant op de rails waar hij apetrots op mag zijn. Het viergangendiner is samengesteld door Pierre Wind. Vanavond is hij er niet. “Jammer, maar voor jullie wel lekker rustig” aldus Bobby. Hij introduceert het hapje dat al op ons tafels staat: een ‘ton sur ton’ van tomaat – tomaat bereid op drie manieren – en speciaal Hoftrammm-brood. “Geniet ervan!” En de rit gaat van start.

IMG_1448.JPG

Het is als het gevoel van het vliegtuig dat opstijgt, de Lonely Planet van dat verre land op schoot. Het kriebelt, je wéét dat je een leuke tijd voor de boeg hebt, nu het vliegtuig in de lucht is, is er no way back. Woo-hoo! Ik geniet van een stuk brood, dat ik besprenkel met truffelolie uit een klein pipetje, en de tram nadert Berlage. Nu ben ik diegene die hoffelijk zwaait.

De tram rijdt heel Den Haag door, van Hollands Spoor naar Scheveningen en weer terug. Elke gast in dit restaurant kijkt zijn ogen uit. Het is soms net alsof ik een tour door mijn eigen blog doe: van Berlage langs het Lange Voorhout, het Vredespaleis, Beelden van de Binnenstad, en ik doe nog veel meer ideeën op. Intussen wordt de starter geserveerd: een creatie van Chinese pancakes met gemarineerde kabeljauw, een krokante huls gevuld met komkommercrème, geserveerd met een avocado-, bietengember- en gorgonzola-mousse. En er ligt een pil, die de smaakpapillen moet wakker schudden. Wát?! Precies. En daarom zit er een gebruiksaanwijzing bij. Van eetbaar papier.

Gerechten van Pierre Wind in de Hoftram

Het is even wat anders dan een simpele afhaalmaaltijd, ja, het is zelfs even wennen. Mijn tong weet niet wat hij meemaakt wanneer de pil smelt en de ingrediënten hem doen tintelen als een malle. Maar Pierre Wind heeft ongetwijfeld uren staan bekokstoven hoe hij creatieve gerechten ook nog overheerlijk kan laten smaken, dus voor de draad ermee, gewoon de gebruiksaanwijzing volgen en genieten. De gorgonzolamousse is wel wat sterk, maar hemeltje, wat is de rest lekker!

IMG_1453.JPG

Bobby loopt regelmatig langs, en zijn crew zorgt voor een continu vol glas wijn. Elke vraag die we hebben wordt heel vriendelijk beantwoord. Zo weten we dat vanaf 3 november een nieuw menu wordt voorgeschoteld. De meid die ons bedient vindt het zelf ook elke keer weer bijzonder om mee te mogen, en ze zou het liefst elke dag wel willen werken. Ook kijk ik soms naar de keuken, die ongeveer het formaat heeft van de mijne. Maar de koks daar toveren er wel de meest waanzinnige creaties uit… Die smoes gaat bij mij dus ook niet meer op.

IMG_1446.JPG

Dan het volgende gerecht: draadjesvlees met krentenmik, omwikkeld met gegrilde courgette met daarop een wirwar van katafideeg (Galgje-winning woord, ik zweer het je) en geserveerd met een lichtgebonden andijviebouillon. We krijgen er een soort hengeltje met daaraan een theezakje bij. Bobby komt met een soort theepotje aan, en daar komt de bouillon uit. Even een minuutje het zakje met o.a. steranijs erin laten trekken, en dan is het klaar om gegeten te worden. Hoeveel synoniemen zijn er eigenlijk voor heerlijk? Ze gelden hier allemaal!

IMG_1452.JPG

Het hoofdgerecht: gevulde parelhoenfilet met zeewier-polenta en broccolistengels, gemarineerde paprika, uiencompote en een aardappeltje in eetbare klei, geserveerd met een rodewijn-Fanta-saus. Eetbare klei? Fanta? Zo Pierre, ga je lekker?
Het is een lekker vol bord zo, zoals het een Westlander belieft. En heeft u een tienerdochter thuis? Ook zij zal smullen, want een van de parelhoenfiletjes is gevuld met Blue Curacao. What’s next? Biefstuk afgeblust met Breezer? Oesters omringd met Apfelkorngelei? Nee, het blijft alcoholischerwijs hier bij.

IMG_1455.JPG

Toet moet. Altijd. En dus krijgen we ook hier een dessert: Witte chocoladebros geserveerd met rabarbermerengue, appelmousse en een gemarineerde ananas met een meloenroos en het wordt bijgestaan door basilicum-yoghurt met bessensaus. Die appelmoussse, verwar hem niet met appelmoes. Je zou dit hoogstandje tekort doen door je patat erin te dippen. Nee, dit is een verfijnde mousse die heerlijk weglepelt.

IMG_1456.JPG

Even voor de goede orde: ik ben geen fijnproever. Ik kan niet zo goed ruiken, en dat vraagt men vaak: dan proef je zeker ook minder? Ik heb echt geen idee, maar ik denk dat dat klopt. Na de mousse bijt ik een stukje van de chocolade af. Jeumig, wat heerlijk! Mijn zusje herkent er vrijwel direct mint in. Ik heb geen flauw idee. Een connaisseur ben ik niet, het gaat er bij mij gewoon om: is het lekker, of is het niet lekker?
Natuurlijk zie ik wanneer er ergens moeite in zit, en dat waardeer ik zeer. Net als de ambiance en service; als die goed zijn, kan ik onwijs genieten. Beiden zitten wel snor in deze tram. Wijnen zijn voor velen een flinke punt op de i, maar ook daarvoor geldt bij mij: lekker of niet lekker. Wat dat betreft heb ik nog een hoop te leren (iemand een tip voor een goede wijnproeverij?).

Het eindpunt is in zicht en het is al half negen geweest. Na een goed diner hoort een kop koffie. Bobby legt uit dat dat niet lukt, een gemiddelde espressomachine vreet enorm veel stroom en dat trekt deze tram niet. Maar daar is wat op verzonnen: we krijgen een klein glaasje met Haagse Bluf en koffie-extract, plus een likeurtje van het Haagse Van Kleeff.

IMG_1457.JPG

Bijna twee uur en drie kwartier later zijn we weer terug op de plek waar we startten. Dit was echt zó te gek om te doen! Zelfs mijn vader, altijd zo een makke beer die zich nooit wild enthousiast ergens over uit laat, zegt wel vijf keer dat hij dit zo gaaf vindt. Vijf keer. Dan verdien je echt vijf sterren.
Dus ga naar de website van Hoftrammm en reserveer een tafeltje. Zelf denk ik er over na om weer te gaan en na 3 november het nieuwe menu te proeven… Wie weet heb ik Pierre en Bobby op een idee gebracht met mijn Breezer- en Apfelkorn-variaties 😉

Hoftrammm
Opstappen bij de Grote Kerk
De tram tijden zijn van woensdag t/m zaterdag 18:00 of 19:00 en op zondag 17:00. De tijden kunnen per dag verschillen i.v.m. de dienstregeling van de HTM.
Prijs: €72,50, dit is inclusief het wijnarrangement en onbeperkt water en het helemaal waard!