DIS: smakelijke kunst in het Atrium

IMG_2438.JPG

Wachten op je paspoort wordt in ons stadhuis heel aangenaam gemaakt: in het Atrium krijg je expositie DIS geserveerd, met vele uiteenlopende werken. Natuurlijk fijn om de tijd te doden, maar ook interessant genoeg om er even voor om te fietsen!

Ik werd via via geattendeerd op DIS: een kunst-expositie in het Atrium van ons Haagse Stadhuis. Ik ben hier al eens eerder, per toeval dat keer, tegen een expositie over beelden in de binnenstad aangelopen. Aangezien dat me goed beviel, besloot ik ook eens een kijkje te nemen bij DIS.

Een leeg en stil Atrium verwelkomt me. Het is net na werktijd: de balies zijn gesloten, maar het gebouw nog open. Ben ik de enige in dit IJspaleis? Alleen al de talloze lege loketjes geven een surrealistisch beeld. Het belletje van de lift dat beneden is gekomen en het geroezemoes dat uit een TV verderop komt zijn de enige geluiden die de grote witte hal vullen. Het is zo stil, dat je eigen voetstappen een hard lawaai lijken. En nee: ik loop niet op klompen, en wel ladylike.

DIS is een gedicht, geschreven door Jean Pierre Rawie en de start van alle kunstwerken die hier staan. In februari ontmoetten oude en nieuwe kunstenaars elkaar, om elkaar vervolgens uit te dagen om hun eigen interpretatie beeldend uit te werken.
De rijmende zinnen staan op de vloer voor me, maar de frons staat op mijn gezicht. Lethe? Welke rivier is dat in vredesnaam? Het cryptische gedicht moet ik drie keer lezen.

Het kan niet schelen waar wij eten,
zolang het maal wordt begeleid
door donker water van de Lethe,
de wijn van de vergetelheid.

Hoe ook de zetels zijn bemeten
en hoe de tafel is geschikt,
bij elke slok slinkt elke vete,
bij elke bete elk conflict.

Tezamen aan de dis gezeten
zijn wij verzoend met ons bestaan,
zolang wij niet bij ons geweten
en bij ons hart te rade gaan,

en samen van de lotus eten,
opdat ons eens gegeven wordt
ook elke liefde te vergeten
en elk onmetelijk tekort.

Dan valt het poëtische kwartje. Samen eten en wijn drinken verbroerdert, mensen vergeten hun sores en vinden elkaar net weer wat liever. Tenminste, zo is mijn interpretatie. En de Lethe blijkt een van de vijf onderwereldrivieren te zijn, waaruit de doden drinken om hun aardse leven te vergeten. Op naar de creatieve uitspattingen van de kunstenaars.

Ans Markus
Ans Markus – Vergetelheid

Daar zie ik een grauw werk van de niet veel kleurrijkere Ans Markus. Het mag dan een bekende naam in de kunstwereld zijn, haar schilderij – getriggerd door het woord ‘vergetelheid – doet me weinig. Links van me daarentegen zie ik een prent die me direct veel enthousiaster maakt.

Ringo Mollinger – Meatpacking District

Het is een werk van Ringo Mollinger, met grote letters Meat Packing District. Aan tafel zitten een varken, kip en schaap vriendschappelijk met een slager te dineren. An sich al opmerkelijk, maar dan zie ik pas de hersen op de schaal liggen, klaar om aangesneden te worden. “Aan tafel is alles chill”, licht hij zelf toe in de documentaire die ik even later bekijk.

Kim Nuyen – De kantoor dis

Het valt me op dat veel kunstwerken de treurnis benadrukken, terwijl ik juist vrolijk word van het idee van dineren. Ik zal wel een enorme kunst- en literatuurbarbaar zijn, ik neem nou eenmaal liever een goed gerecht dan een ingewikkeld gedicht tot me.

Linda Kind – Het eerste avondmaal

Ik kijk de video en luister naar het verhaal van kunstenares Dóra Benyó. Zij vertelt in de docu dat ze zelf in een restaurant werkte, waar een kale kok de keuken regeerde. Hij sneed daar iets ronds, waardoor het leek alsof zijn eigen hoofd daar op de snijplank lag…

Dóra Benyó – Pumpkinhead

Mijn interesse is gewerkt, maar net als ik haar werk wil bekijken, komt de beveiliging vertellen dat het Atrium dicht gaat. Ik vraag nog een minuutje en zoek me scheel naar Dora’s verfwerkje. Tot mijn verrassing zie ik dat de expo verder loopt achter de lift. Goddammit, ik wil blijven, maar de beveiligingsogen priemen in mijn rug en duwen me in de richting van de uitgang.

Marthe van der Grift – Dis pu table

DIS is een prima portie kunst als je in de buurt bent. Het is gratis toegankelijk, dus wat let je? Zeker als je aan het wachten bent op bijvoorbeeld je paspoort, is het een heel aangenaam tijdverdrijf. Ik weet zeker dat je ook na het ophalen van je document nog even blijft plakken. Geniet van de voorgeschotelde beelden!

DIS
Tot en met 20 augustus te zien in het Atrium van het Stadhuis
Maandag, dinsdag, woensdag en vrijdag: 7.00 – 19.00 uur
Donderdag: 7.00 – 21.30 uur
Zaterdag: 9.30 – 17.00 uur
Zondag: gesloten
Gratis toegang