I love het Westland (9 dingen die Den Haag mist)

IMG_2665

Hier komt hij, een bekentenis: ik woonde afgelopen half jaar buiten Den Haag en ik genoot er ontzettend van. Om in een noodgang geld te sparen voor de verbouwing van mijn gekochte huis, was ik eventjes terug in het nestje van mama en papa. In het Westland wel te verstaan. En oh boy, I love het Westland. Al wonend schreef ik er een blog over, wat bij de Hofstadliefhebbers misschien niet goed valt… Lees mee op welke 9 punten Den Haag het moet afleggen tegen de kassengemeente.

Gratis parkeren
Betaald parkeren kennen we niet in het Westland. We proppen onze asociale wagens (ja, iedereen heeft een auto, openbaar vervoer doen we niet aan) gewoon kosteloos waar en wanneer we maar willen. Óók bij het strand. Een blauwe parkeerkaart kennen we wel, maar dan alleen bij de Albert Heijnen, die overigens allemaal door dezelfde eigenaar worden gerund. Daar meer over bij het volgende punt.

IMG_2684

Klantvriendelijke supermarkten
Meneer Koornneef heeft een flink appie-imperium opgebouwd in ons kassengebied. Klantvriendelijkheid heeft hij hoog in het vaandel staan: elke medewerker zegt je vriendelijk gedag en zal meelopen naar het product dat je zoekt, de suupmanagers lopen zelfs strak in colbert. De vakken zijn netjes, nergens lege snoepverpakkingen of melk over de grond, en ook geen beveiligingspraktijken bij de kassa. En het aanbod is fantastisch: veel vers uit de streek, alle Eat Me producten liggen mooi getoond en je kunt zelf je eigen lokale Tommies-snoepgroenten-mix scheppen.

Handen-uit-de-mouwen-mentaliteit
Kom eens op een willekeurige dinsdagmiddag in mijn dorp. Spreekwoordelijke krekels en tumbleweeds. Dat komt omdat iedereen aan het werk is. Je vindt bij ons geen hangjongeren of ander gespuis op de straten, Westlanders staan in de kas of bij een andere vaak tuinbouwgerelateerde werkgever. Hard werken en klauwe uit de mouwe is het devies.

IMG_2688

Veiligheid
Ik ben wel eens vergeten mijn auto op slot te doen. Ik heb wel eens de sleutel nog in mijn contact laten zitten. Ik heb zelfs wel eens de deur wagenwijd open laten staan, met de sleutel nog in de deur. Niks aan het handje. De volgende ochtend staat hij er gewoon netjes, ongestolen en onbewoond (zwervers kennen we hier sowieso niet).

Diepe slaap
In mijn vorige Haagse huisje werd ik vaak gewekt door veel te vroeg rijdende trams, ronkende motoren van auto’s waarin de meest ongure praktijken plaatsvonden en gebral van dronken mensen uit de stad. Nu ben ik niet wakker te krijgen, alsof Rasta Rostelli me met “Je valt dieper en dieper in slaap” in een bizarre hypnose heeft gebracht. Mijn bewustzijn komt rustig aan weer terug door mijn natuurlijke Philips Ambilight: het getjilp van vogels en getok van kippen en vogels doen me zonder enig humeur ontwaken.

IMG_2692

Bakkers
Waar ik in Den Haag nog bij geen enkele bakker dat oude vertrouwde ambachtsgevoel heb, heb je in het Westland in elk dorp wel een paar goede bakkers zitten voor je croissants, eierkoeken en gebak. Van die gezelligerds die altijd gevulde koeken in stukjes hebben liggen om te proeven, en waar kids niet zonder kaasstengel in hun kwijlbekkie de deur uit gaan.

Ons kent ons
Overal waar je in het Westland komt, ken je mensen. Of het nu bij de viskraam op donderdag of zaterdagavond bij de plaatselijke dancing is, je staat weer tegen een bekende aan te ouwehoeren. Je hebt er mee in de klas gezeten, of het is de broer van je klasgenoot, of het is de schoonzus van je klasgenoot, of daar de vader van. Hoe dan ook: je kent elkaar. Een vruchtbare en vermakelijke bron voor roddels, want er is bijzonder veel heen-en-weer getongd. In een ons kent ons-gemeente is nagenoeg geen boterham onafgelikt.

IMG_2664

Ruimte
Bij mijn rondje hardlopen door de stad was ik mijn leven niet zeker. Stoplichten negeerde ik, hopend dat automobilsten datzelfde niet bij mij deden. En dan die smalle stoepjes en slome mensen, wat voor een verkeersinfarct op het trottoir zorgde.
Hier in het Westland heb ik de ruimte. Wat dorpjes (met maar één stoplicht in het ‘centrum’). Veel kassen. Lange lanen. Kilometers sloot. Weids uitzicht. Hardlopen is echt ontspannen. Ja, soms wel met flinke tegenwind.

Hotel Mama
De letters Hotel Mama pronken imaginair op de voordeur. Dan ben ik nog zo volwassen, bij mama ben ik blijkbaar altijd het kleine kindje en altijd welkom als gast. Mijn hotelpersoneel geeft me alleen niet meer de borst, maar bij binnenkomst na een dag werken wordt het wijntje ingeschonken en staan de pannetjes al te pruttelen. Was wordt gedaan, tafel gedekt, en als ik weer naar werk mag, staat hoteleigenaresse mama in de deurpost me uit te zwaaien.
Schaamteloos he, dat ik dit gewoon opschrijf?

Mijn Glazen Stad is heerlijk om te wonen. Maar gelukkig maakte ik een paar weken terug met veel liefde weer de grote overstap naar de Hofstad, want goddamn, wat miste ik Den Haag. Dus Hagenezen, niet getreurd: volgende week post ik 9 redenen waarom ik blij ben weer in 070 te zijn!

  • Cynthia Veenman Visagie & Haar

    Ja! Super leuk geschreven. Duidelijk het ons kent ons en de ongelikte boterham mag zo op een tegeltje. Gelukkig ligt het 070 maar een fietsritje weg.

  • Sanne Wurzer

    Haha herkenbaar dit… Opgegroeid in Friesland (grotendeels in de middlest of nowheres, tussen de boerderijen) weet ik alles van rust, ruimte, en diep slapen omdat geen herrie je wekt of licht je uit een diepe slaap houdt. Heerlijk is dat. Ik ga er ook nog graag terug om o.a. die redenen. Maar vooral vanwege mn lieve ouders natuurlijk!